(Leestijd: 2 - 3 minuten)

Rataplan, mijn hond tijdens de trekking

  • 01.JPG
  • 02.jpg
  • 03.jpg
  • 04.jpg
  • 05.jpg
  • 06.jpg
  • 07.JPG
  • 08.jpg
_ Op de tweede dag van de Nabji Trail zaten we te wachten op toestemming om in het stemlokaal te mogen kijken en zoals overal in Bhutan waren er ook hier weer een paar honden in de buurt. Vlak bij mij zat een lieve zwart-bruine hond, die me met trouwe hondenogen zat aan te kijken. Ik kon het niet nalaten om haar aan te halen en vanaf dat moment besloot ze om zich bij onze groep aan te sluiten. Ik probeerde haar eerst nog terug te sturen, maar dat had geen enkel effect. Mijn Nederlands begreep ze niet en ik spreek helaas geen Dzongka, dus bleef ze gewoon meelopen.
Harry was degene die haar ook een naam bezorgde: Rataplan. 

 

rataplan1Als we pauzeerden, pauzeerde ze ook en op de campingsite waar we overnachtten bleef ze steeds in de buurt.
Het was een probleem voor haar, dat ze zich op zo'n camping een plaatsje moest veroveren ten opzichte van de daar al aanwezige honden. In het begin liet ze zich nog wegsturen, maar naarmate ze zich meer gesteund wist door ons (?) liet ze zich niet zomaar afblaffen door haar soortgenoten.
Honden in Bhutan zijn in het algemeen goed gevoed, omdat ze overal wel iets te eten krijgen. Onze keukenploeg zorgde meestal ook voor de aanwezige honden, maar daarnaast was er voor Rataplan een speciaal plekje bij de groep. Niet dat iedereen dat nu leuk vond, maar ja Rataplan liet zich niet zo makkelijk wegsturen. Werd ze aan de ene kant uit onze eettent gezet, kwam ze er aan de andere kant weer snel in. Want slim was ze wel.

En ook een enorme toneelspeelster. Het keukenpersoneel probeerde haar nog wel eens weg te krijgen. Dat deden ze dan met een stok. Zodra deze geheven werd zette ze het op een janken, waardoor je dacht dat ze enorm mishandeld werd. Maar er gebeurde helemaal niets!! Ze speelde een rol! Tot plezier van de Bhutanezen en zodra we wisten wat er aan de hand was vonden we het knap van haar dat ze dit zo prachtig acteerde. Natuurlijk vonden we dit niet echt leuk (het gejank ging je door merg en been!), dus werd dit 'spelletje' snel afgeschaft.
Rataplan had daardoor wel haar speciale plek veroverd en kreeg ook van een paar groepsleden lekkere hapjes toegestopt, die de andere honden in de buurt weer niet kregen.
Vijf dagen lang liep ze de trek met ons mee, zocht 's nachts een eigen plekje om te slapen en zodra ik 's morgens mijn tent uitkwam, kwam ze hevig kwispelend naar me toe en sprong ter begroeting tegen me op. En zo konden we ook genieten van de trouw van een gewone straathond naast de andere dieren waarvoor we gekomen waren, zoals de langoeren en neushoornvogels. Rataplan was gewoon extra!
Aan het eind van de trek maakten we nog een groepsfoto met Rataplan erbij. Ik had nog wat koekjes voor haar en bij één van de huisjes kreeg ze alweer te eten. En wat is er nu belangrijker dan eten? Met een gerust hart kon ik haar daar achterlaten. Dus viel het afscheid erg mee. Geen rennende hond achter de bus gelukkig!

rataplan2