(Leestijd: 7 - 14 minuten)

Reisverslag Laos 1994

woensdag 10 augustus

Omdat er geen vaste oeververbindingen tussen Thailand en Laos zijn, steken we vanuit Nongkai met een bootje de Mekhong over. In Laos worden we opgevangen door meneer Vimvam, die de komende dagen onze gids is en die ons met een oude bus naar het Anou hotel in Vientiane brengt. Het hotel is 'luxe' en voldoet prima aan de internationale standaard. Dat is ook het doel van Laos: men wil zoveel mogelijk rijke toeristen naar Laos laten komen en het rugzaktoerisme zoveel mogelijk weren. Tenslotte is het land net “open” voor het toerisme.
Pha That Luang in VientianeVientiane is een stad met zo'n 140.000 inwoners en is zeer weids opgezet. Wat opvalt is, dat de meeste gebouwen erg in verval zijn. Onderhoud is iets wat hier nog moet worden uitgevonden. Ook de straten en de stoepen kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. In de stoepen zitten overal grote gaten of ontbreken de deksels van de riolering, zodat lopen 's avonds levensgevaarlijk is.
Na de gezamenlijke lunch vertrekken we voor een georganiseerde stadstour naar de Wat Si Saket (met duizenden boeddha's), Haw Pha Kaew, Pha That Luang (een stoepa) en Patuxai, een zwak aftreksel van de Arc de Triomphe in Parijs die dateert uit de jaren '60 en nu nog niet afgebouwd lijkt. Overal steekt het betonijzer er nog uit. Later blijkt, dat dat heel gebruikelijk is in Vientiane, want je ziet het bij veel gebouwen.
Om 19.30 is de gezamenlijke avondmaaltijd: steak, patat, sla, champignonsoep, ananas en koffie. Lekker westers, want Laos wil zich op deze manier profileren. Niet echt mijn smaak, maar vrijwel iedereen is er blij mee.
Na het eten ga ik met Danny, Lydia en Martin op zoek naar een disco. Na zeer veel omzwervingen in allerlei (verkeerde) richtingen komen we aan bij de Vienglaty Mai, de grootste disco van de stad. Er is een zeer grote, donkere zaal; een band speelt op een podium en iedereen zit aan tafeltjes. Als er iets Laotiaans gezongen wordt staat iedereen op en danst op een merkwaardige manier: bewegen met de handen en lopen in rondjes, het zogenaamde ram wong dansen, dat in Laos erg populair is.
We houden het snel voor gezien en betalen 5500 kip voor 3 cola en 1 pilsje (Heineken). Terug in het hotel zitten er nog groepsleden te kaarten en ik ga nog even bij het Anoucabaret naar binnen. Dit 'cabaret' bevindt zich in het hotel en is tevens de populairste nachtclub van de stad. Hier is het wel erg druk en er wordt ook weer ram wong gedanst.

donderdag 11 augustus

Dorp bij de zoutwinning in LaosOm 8.30 uur vertrekken we voor een tocht naar het stuwmeer Ang Nam Ngum. Onderweg stoppen we nog bij een dorp, waar zout wordt gewonnen uit een 30 meter diepe put. Het water wordt verkookt en het zout blijft dan over. Resultaat: 120 kg zout per dag. De omstandigheden voor de mensen zijn erbarmelijk, maar toch blijven ze er (ogenschijnlijk) vrolijk onder.
We stoppen bij de stuwdam in het Ang Nam Ngum-meer en meneer Vimvam vertelt over alle heil die van deze dam afkomt voor Laos en Noordoost Thailand. Ik houd dat echter voor gezien en ga een andere kant op. Kranen die bij de bouw zijn gebruikt zijn gewoon blijven staan en roesten nu weg.
Bij het meer komen we in een piepklein, maar zeer bedrijvig dorpje waar o.a. hout wordt aangevoerd, dat van de bodem van het stuwmeer wordt weggehaald.
’s Middags gaan we met een boot het stuwmeer op en strijken neer op een eilandje om te zwemmen, te wandelen of te relaxen.
markt in LaosNa terugkeer stoppen we onderweg nog bij een grote en leuke markt in Talaat Lak Haa-sip Song. Veel dieren voor de consumptie worden verhandeld: beverratten, waranen, kippen in alle onderdelen, torren, eekhoorns, vleermuizen, enz. Werkelijk alles wordt hier gegeten. Toeristen zullen hier zelden komen, de mensen zijn vriendelijk en lachen veel; kinderen beginnen te huilen door die lange witte mensen.
’s Avonds is er weer een gezamenlijk diner: keuze uit Europees, Chinees of Laotiaans. Hoewel het zo'n 10 minuten lopen is, gaan we met de bus. In het restaurant had men gemakshalve voor iedereen Laotiaans eten klaargemaakt, wat niet bij iedereen in de smaak viel. Bij mij echter wel en het smaakte voortreffelijk: een plateau met bakjes waarin kleefrijst, soep, gehakt met kruiden, groenten in pindasaus, kip, groenten en een gepeperd sausje. Heerlijk gegeten, maar het moest wel allemaal in een hoog tempo.
Daarna teruggelopen langs de Mekong met Hans, mijn kamergenoot van deze reis. Wij belanden in een karaokebar en vermaken ons daar een tijdje prima. Daarna naar het Anoucabaret, waar het zeer druk was. Natuurlijk was er weer ram wong dansen. Vanavond was er echter ook nog een andere dans: bij een bepaald nummer stuift een groep de vloer op en iedereen doet dezelfde pasjes. Als één massa beweegt de hele groep zich steeds in dezelfde richting. Zeer komisch om te zien, maar onduidelijk blijft bij welke muziek men nu juist deze dans doet.
Maar ook discodansen doet men en ik stort me er ook in. Individueel dansen, zoals in het westen gebruikelijk, is er niet bij. Ik moet in een kring jongens. Want jongens dansen met jongens en meisjes met meisjes. Soms heeft een land onverwachte plezierigheden.

vrijdag 12 augustus

Vanmorgen is het stralend weer, net als gister overigens en na het ontbijt verdwijnen Hans en ik naar het postkantoor en de ochtendmarkt. Hier o.a. naar kleren gekeken, maar de kwaliteit valt tegen. Om 9.45 zijn we dan weer terug in het hotel, want we moeten om 10.30 vertrekken.
Danny, onze reisleider, is echter in paniek, want het vliegtuig blijkt een uur eerder te gaan, dus de groep is al onderweg en wij moeten er snel achteraan. Er stond een busje klaar en met een noodgang rijden we naar het vliegveld. Helaas, we konden niet meer mee. Gelukkig konden we overgeboekt worden op een andere vlucht, die een uur later vertrekt.
Tempel Luang PrabangWe vertrekken in een klein vliegtuig om 11.00 uur en drie kwartier later en met veel stoom in het vliegtuig van de airco zijn we in Luang Phrabang. Daar worden we opgehaald door de Laotiaanse gids Ping, die ons na de formaliteiten naar het hotel brengt. Je moet hier per regio een bewijs hebben, dat je er bent. Dus je aankomst wordt geregistreerd en als je vertrekt, moet dat ook weer geregistreerd worden. Typisch socialistische bureaucratie.
In het hotel zijn we precies op tijd voor de lunch en sluiten we weer aan bij de groep, die onze wederwaardigheden wil horen.
Om 14.30 uur vertrekken we voor een stadstour door Luang Phabrang, al is stadstour een wat groot woord, want groot is het niet. We bezoeken o.a. de Wat Wisundat, de That Pathum, Wat Aham, Wat Xien Thong, Wat Saen en eindigen op de heuvel Pu Sii.

Luang Phrabang is bekend om zijn tempels, vandaar dat er ook zoveel bezocht worden. Ze zijn inderdaad allemaal mooi, maar op één middag een beetje teveel van het goede.
Na het eten vertrek ik alleen de stad in. Bij de Mekong raak ik in gesprek met een jongen die een klein beetje engels spreekt en me uitnodigt om bij hem thuis iets te drinken. Ik krijg een kop thee en iedereen zit me aan te kijken. Met elkaar praten kan nauwelijks, dus lachen is de beste oplossing. Leuk om eens in een Laotiaans huis te kijken, maar ik voel me nogal opgelaten met de situatie.
Vervolgens naar het centrum naar de Ramaclub, een Laotiaanse disco van het inmiddels bekende type. Je kunt er een meisje huren om mee te dansen. Of je ook verder kunt met het meisje is niet duidelijk, maar ik heb natuurlijk geen belangstelling. Een jongen zit de hele tijd naar me te kijken. Of hij homo is of dat hij kijkt omdat ik de eerste blanke ben die hij ziet is niet duidelijk. Verder dan oogcontact komen we niet, want ik weet eigenlijk helemaal niet hoe men in Laos met homoseksualiteit omgaat. Maar ik ga er maar vanuit dat dat niet positief zal zijn. Socialistische landen hebben daarme een slechte reputatie.

zaterdag 13 augustus

Pak Ou grottenOm 6.30 uur op pad gegaan op zoek naar de ochtendmarkt. Bij het hotel is het al een drukte van belang, want er is een kleine groentemarkt, waar ik over heen loop. De ochtendmarkt moet echter ergens anders zijn en ik besluit op pad te gaan. Het is echter een heel eind lopen en ik besluit terug te gaan, want het is me te ver.
Om 7.30 ontbijt met eieren, ham, worst, toast, fruit, sap en koffie; erg westers dus. We gaan met de bus naar de ochtendmarkt. Deze is inderdaad vrij ver weg en niet echt bijzonder.
Met de boot maken we een tocht over de Mekong. We stoppen in Ban Xan Hai. Dit dorpje wordt authentiek genoemd en volgens de gids komen er nooit toeristen. Het dorp is echter het enige dat in de Travel Survival Kit genoemd wordt waar een stop gemaakt kan worden. Dus zijn we heus niet de eersten en zeker niet de laatsten.
De grotten van Pak Ou – een volgende stop - staan vol met boeddhabeelden. De toegang ernaar toe is wat lastig door de hoge waterstand en na 1 grot houd ik het voor gezien. De rest gaat nog naar een tweede grot, maar is alweer snel terug omdat daar helemaal niets blijkt te zijn.
pottenbakken in LaosEr wordt geluncht op de bij de grotten horende picknickplaats. Het eten en drinken en het personeel is aangevoerd met een extra boot vanuit ons hotel. We worden dan ook keurig bediend en de maaltijd wordt besloten met koffie. De meisjes pakken alles weer keurig in en ruimen de boel op en gaan dan met de boot terug.

Hierna varen we weer terug over de Mekong en brengen een bezoek aan een pottenbakkersdorp, waar op een zeer arbeidsintensieve manier potten worden gemaakt. Twee mensen maken de pot: de een draait de schijf, de ander vormt. Het bakken gebeurt in een oven die onder de grond is gegraven en waar de potten uit het hele dorp één voor één in geplaatst worden om vervolgens 12 uur te bakken, waarna 2 dagen nodig zijn om de zaak weer af te laten koelen.
’s Avonds gerelaxed in het hotel. Het weer was niet van dien aard om er nog even lekker op uit te gaan.

zondag 14 augustus

Om 7.30 uur het bed uit. Het regent behoorlijk. De meesten van de groep hadden een tochtje naar een waterval geregeld, maar zien daar nu behoorlijk tegenop vanwege het weer. Maar ja, er is al betaald, dus als Hollander ga je dan ook. Een paar blijven achter en ik ga maar eens rustig wat lezen.
Na de lunch met Hans een paar uur door het dorp gewandeld en hier en daar op ons gemak wat rond gekeken.
Om 19.30 uur staat het eten weer gepland. Een paar groepsleden hadden het nodig gevonden de hele tijd te zeuren om patat, dus was de rijst vervangen door patat. Gelukkig kon ik ook rijst krijgen.
Nadat ik het boek dat ik vanmorgen begonnen ben uitgelezen had gaan Danny, Hans en ik naar de disco. Volgens Ping was de Muangsua de beste disco van de stad, maar deze blijkt dus helemaal niets voor te stellen. Wel dans ik met haar ram wong, maar al snel gaan we naar een andere disco. Deze Sidrivomvang-disco was zeer in trek bij de plaatselijk jeugd, want het is er razend druk. Booping, een jongen die aardig engels spreek, biedt mij zijn dansmeisje aan. Ik kan dat niet weigeren. Maar ik dans ook met hem en dat is uiteindelijk veel leuker.
Na afloop nog bij een eethuisje langs voor een Mekongetje en om 1.30 uur naar bed.

maandag 15 augustus

Na het ontbijt vertrekken we met de bus naar het museum, dat zo'n 100 meter verderop ligt. Dit vroegere paleis van de laatste Laotiaanse koning is gedeeltelijk gerestaureerd en bevat allerlei voorwerpen die bij zijn leven hoorden. Hierna bezoeken we nog een zilversmid en zetten dan koers richting vliegveld, waar we om 10.40 uur opstijgen.
Een uur later landen we op het vliegveld van Vientiane en komen we weer in het Anou hotel terecht. Lekker dat vanaf het ene hotel naar het andere hotel de bagage helemaal verzorgd werd, dus daar hoefden we zelf niet mee te sjouwen zoals gewoonlijk. Het is toch ook wel eens lekker om 'verwend' te worden.
Na de lunch gaan Hans en ik naar het museum, maar dat blijkt gesloten te zijn. Dan naar de Wat Si Muang, een tempel die zeer druk bezocht werd vanwege een boeddhistisch feest. Buiten staan er allemaal kraampjes waar de nodige spullen gekocht kunnen worden. Verschillende monniken lazen vanaf de palmbladschriften en het publiek zat geduldig op de grond. Ook werd er veel geofferd bij diverse altaren in een zijruimte. Hier stond ook een prachtig altaar met knipperende gekleurde lichtjes, waarbij elektronische muziek geproduceerd werd. En welke muziek dan wel? Hark the Herald Angels Sing, Stille nacht, White Christmas en meer van die boeddhistische melodieën.
Laotiaanse dansgroepIn het parkje voor de tempel staat een groot beeld van de laatste koning Sisavang Vong en er wordt door velen gevliegerd. Kinderen komen gezellig bij ons zitten. Eentje laat ik door de lens van de camera kijken; succes verzekerd.
Terug in de stad drinken we wat op het terras bij de fontein. Een exemplaar van de Vientiane Times gekocht, een weekblad waar zeer oninteressant nieuws in staat; alleen Laotiaans nieuws en niets over de rest van de wereld. En dat voor 700 kip (fl. 1,75). Koffie gedronken en gebak gegeten bij de Sweet House Bakery.
’s Avonds weer met de groep eten: diner-dansant. Dit gebeurde in het restaurant van het Lane Xang Hotel. We hadden een zgn. Chinese maaltijd, maar echt veel Chinees zat er niet bij. Het orkestje speelde Laotiaanse muziek en een dansgroepje van 4 personen danste dansen uit diverse streken van Laos. De overeenkomsten met Thailand zijn zeer groot. Dat is ook niet zo verwonderlijk, als je nagaat dat de meeste bergstammen in beide landen voorkomen.
Na afloop terug naar het hotel met de bus, want het was behoorlijk gaan regenen. De hele groep dook het Anou cabaret in, want ze wilden nu ook wel eens iets meemaken na alle verhalen van Hans en mij. Wij gaan eerst even naar de kamer en als we weer beneden komen is de hele groep alweer uit het cabaret. Er was niemand!!
Hans en ik gaan nog maar eens bij de karaoke op bezoek. Daar is in ieder geval meer leven in de brouwerij dan in de Djosergroep. Er werd veel samen gezongen. De ober probeerde mij ook aan het zingen te krijgen, want hij had ook wat Engels in voorraad. Hij lachte lief, maar ik kende de Engelse nummers niet, dus dat werd niets.

dinsdag 16 augustus

Bij het opstaan om 7.15 uur regent het behoorlijk.
Na het ontbijt gaan Hans en ik naar het Laotiaans revolutionair Museum, dat gister gesloten was. We zijn de enige bezoekers. De collectie bestaat uit zeer veel foto's vanaf Standbeeld van een koningde tijd voor de Fransen. Het geheel geeft een mooi overzicht van de geschiedenis van Laos. Sommige teksten zijn wat reactionair, maar dat is begrijpelijk gezien de Franse overheersing, de Amerikaanse invloed ten tijde van de Vietnamoorlog en de aanzet en uitvoering van de revolutie. Vanaf 1975 wordt het ronduit propagandistisch, maar dat is gebruikelijk in een socialistische staat.
Vandaag gaan we Laos weer verlaten. Een week Laos is ook eigenlijk wel genoeg, want erg veel te beleven is er niet. Bovendien is bezoek verder dan Vientiane en Luang Prabang niet toegestaan. Toch heb ik me niet verveeld, want met name Vientiane ademt een heel aparte sfeer uit. Het koloniale verleden van de Fransen is nog duidelijk herkenbaar, al raakt de stad aardig in verval.
De Laotianen zijn vriendelijke mensen, maar contact is moeilijk. Niemand spreekt Engels. Af en toe kun je je nog met een beetje Frans redden, maar dat is eigenlijk veel minder dan ik had verwacht. Je kunt duidelijk merken dat men niet gewend is aan toeristen; er wordt heel veel naar je gekeken en foto’s maken is niet erg makkelijk. Kinderen huilen soms als ze een blanke zien.
De overheid doet erg haar best om het toeristen naar de zin te maken met westerse maaltijden, steeds met de bus als je ook kunt lopen, een vol programma, enz. Maar toch zou het beter zijn de toerist wat meer zelf te laten doen en ontdekken. Ach, over een paar jaar zal het beslist anders zijn als er meer toeristen komen die het land ontdekken en als er ongetwijfeld meer plaatsen kunnen worden bezocht dan de huidige twee.
Om 12.00 uur vertrekken we met de bus en om 13.15 uur zijn we in Thailand.